تلاش برای حفظ محیط زیست ؛ چرا و چگونه؟

 تلاش برای حفظ محیط زیست ؛ چرا و چگونه؟

محافظت از محیط زیست یکی از وظایف انسانها در کره زمین است


محیطی برای زیست همیشگی


هریک از ما خاطرات کودکی که والدینمان در آن مشغول آموزش استفاده از قاشق و چنگال به ما بودند را به یاد می‌آوریم یا مثلا وقتیکه با پیگیری زیادی نحوه سلام و احوال‌پرسی با بزرگترها را یادمان می‌دادند. ما بیشتر دوران کودکی در حال آموزش دیدن بوده‌ایم. آموزش استفاده صحیح از وسایل و تجهیزاتی که روزانه از آنها استفاده می‌کردیم. یا آموزش اصول صحیح رفتار اجتماعی و بسیاری آموزش‌های ضروری و غیر ضروری دیگر.  بعضی از آنها آنقدر در ذهنمان نهادینه شده‌اند که ناخودآگاه آنها را انجام می‌دهیم و حتی به چرایی و چگونگی آن نمی‎اندیشیم. حتی گاها به واسطه عادتی ناخودآگاه کاغذ خالی چیپس را از شیشه ماشینمان بیرون پرت کرده‌ایم و یا مبادرت به انداختن پست میوه‌مان در جوب خیابان نموده‌ایم.

بیشتر آموزش‌هایی که ما دیدیم غالبا برای حفظ و نگهداری آنچه در محدوده  چهاردیواری خانه‌مان است، بوده. گویی خارج از محل زندگیمان این قوانین حذف می‌شوند و ما راحت و آسوده می‌توانیم هرگونه که تمایل داریم رفتار کنیم. گویی پوست میوه فقط در فصای خانه‌مان می‌گندد و بوی بد تولید می‌کند و همینکه آنرا از فضای شخصی‌مان دور کنیم (آسفالت خیابان یا در نهر آبی بیندازیم) کفایت می‌کند. اینکه ریختن زباله در جوب‌ها علاوه‌بر گرفتکی راه آبها چقدر بهداشت اجتماع را به خطر می‌اندازد خارج از حدود مسئولیت ماست.

محیط زیست  و حفظ محیط زیست تقریبا واژه جدیدی در تجربه ماست که اخیرا به لطف رسانه‌ها مقداری  با آن آشنا شده‌ایم. تا به حال به این فکر کرده‌ایم  ما تنها صاحبان این کره خاکی نیستیم!  ما در کنار بقیه موجودات زنده و غیر زنده‌ای که به صورت طبیعی وجود دارند محیط زیست را به‌وجود می‌آوریم. ما نه صاحب آن،  بلکه بخشی از آن هستیمکرد‌هکرده‌ایم ببمحیط. البته قصد نداریم  در اینجا به تعریف دقیق علمی آن بپردازیم. اما آگاهی به عناصر آن که شامل خاک، آب، هوا و زیست بوم‌های مختلف می‌شوند خالی از لطف نیست. ما به عنوان یکی از استفاده کنندگان این منابع نیاز به شناخت اولیه آنها داریم و مانند زمان کودکی که بایدها و نبایدهای اجتماعی و فرهنگی زیادی را آموختیم، در این مورد نیز نیاز به آموزش داریم تا با استفاده نادرست و بی‌رویه صدمات غیرقابل جبرانی به آن وارد نکنیم و امانت‌دار مناسبی برای آیندگانمان باشیم.

 ما انسان‌ها با استفاده نادرست از منابع طبیعی و ضمن توسعه صنایعی که با تولید پسماندهای سمی و خطرناک صدمات غیر قابل جبرانی  به چهار عنصر ( خاک، آب، هوا و زیست بوم‌های) وارد کرده‌ایم. یکی از اقدامات مهمی که در سطح بین اامللی برای کاهش گازهای گل‌خانه‌ای انجام گرفت پیمانی به نام ” پیمان کیوتو” بود که تا نوامبر سال ۲۰۰۷ تعداد ۱۷۴ کشور آنرا امضاء نموده‌اند و به آن پیوستند.. متاسفانه عدم مسئولیت‌پذیری کشورها در قبال چنین پیمانی باعث به‌وجود آمدن مناقشات بسیاری در مورد این پیمان شده‌است. کشورهای استرالیا و آمریکا همچنان با این پیمان مشکل دارند.

شاید وقت آن رسیده تا بدون انتظار از مسئولین کشورها هر کدام از ما به صورت فردی مسئولیت بیشتری در برابر محیط زیست خود به عهده بگیریم، با قدم‌هایی بسیار کوچک از نریختن زباله و ته سیگارمان در کوچه و خیابان شروع کنیم و با افزایش اطلاعاتمان در این زمینه به حفظ و نگهداری محیط زیستمان کمک کنیم. متاسفانه این روزها به دلیل شیوع بیماری کوید-۱۹ استفاده از دستکش‌های یکبار مصرف به شدت افزایش یافته است، و دیدن دستکش ‌هایی که روزی زمین رها شده‌اند تبدیل به تجربه‌ای جدید از صدمه به محیط زیست شده‌است.

با آگاهی بیشتر نسبت به محیط زیست می‌توانیم عادت‌هایی که ناخواسته باعث آسیب به محیط زیست و در پی آن به خودمان می‌شود را با گام‌هایی کوچک اما تاثیرگذار، بهبود دهیم.

سحر رهنورد

مطالب مشابه